Translate

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Οι καλοί, οι κακοί και η άσχετη.

Όσοι με παρακολουθείτε, γνωρίζετε ότι είμαι πάντα με τους καλούς. Τους τίμιους, εργατικούς συναδέλφους, τους σωστούς επαγγελματίες, που πασχίζουν με προσωπικές θυσίες να προοδεύσουν ατομικά στον χώρο τους και με όσες δυνάμεις διαθέτουν, να σπρώξουν μπροστά το ΕΚΑΒ.
Όλοι οι υπόλοιποι είναι οι κακοί, με εμπροσθοφυλακή τους συνδικαλιστές. Αυτοί διαπλεκόμενοι και με ότι λαμογιά μπορείς να φανταστείς, κράτησαν τον Οργανισμό 50 χρόνια πίσω, με αποτέλεσμα να γελάνε μαζί μας ακόμη και οι πρώην του παραπετάσματος.
Σήμερα όμως, είμαι με τους κακούς, επειδή τους την έπεσε η άσχετη. Γενικά οι άσχετοι (ή, οι εκ του πονηρού παριστάνοντες τους άσχετους) είναι πιο επικίνδυνοι από τους κακούς. Γράφουν κάτι "καλοπροαίρετες" αναρτήσεις, σαν κι αυτήν της κας Angeliki Tsioupa στο "ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΕΚΑΒΙΤΗ", οι οποίες αποπροσανατολίζουν, μεταφέρουν αλλού την συζήτηση και κάνουν την μεγαλύτερη ζημιά. Εδώ μπορείτε να ψάξετε την ανάρτησή της και να δείτε τι γράφει: ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΕΚΑΒΙΤΗ
Ας δούμε όμως, τι πραγματικά γράφει και αν δικαιούται να γράφει. Κατ' αρχήν να δηλώσω ότι δεν την γνωρίζω, ούτε που εργάζεται, ούτε που έχει κολλήσει ένσημα, ούτε τι σπουδές έχει στην Επείγουσα. Δεν έχει βεβαίως, αφού από τις απόψεις της, φαίνεται ότι δεν έχει καν επαφή με το αντικείμενο.
Και ξεκινάει εντελώς ανάποδα, αναφέροντας ότι: "η επείγουσα προνοσοκομειακή φροντίδα, είναι βασικός πυλώνας του ΕΚΑΒ". Λάθος τεράστιο. Ανάποδα είναι το σωστό. "Το ΕΚΑΒ είναι ο βασικός πυλώνας της ΕΠΦ". Ο άλλος είναι τα ΤΕΠ. Όταν αυτά τα δύο δουλεύουν σωστά, όχι ανεξάρτητα, αλλά διασυνδεόμενα, τότε μιλάμε για σωστή αντιμετώπιση του επείγοντος προνοσοκομειακά. (για να μην είμαστε μόνον επικριτικοί, αλλά να διδάξουμε και κάτι).
"Υπάρχουν κι άλλα πεδία για το ΕΚΑΒ", ισχυρίζεται η καλή γιατρός. Ναι υπάρχουν, η εκπαίδευση και η αντιμετώπιση καταστροφών. Τέλος. Με αυτά τα τρία, ασχολούνται οι Υπηρεσίες Ιατρικών Επειγόντων, σε παγκόσμιο επίπεδο. Αν εσείς εννοείται τα εξιτήρια, τότε η  συζήτηση τελειώνει.
"Αν δεν κάνει εξιτήρια το ΕΚΑΒ, τότε θα αποδυναμωθεί και θα ιδιωτικοποιηθεί. Θα αποκοπεί από τις υπόλοιπες δομές Υγείας και θα μαραζώσει". Αυτή είναι η κεντρική ιδέα, της επόμενης πρότασης στην ανάρτηση. Ε λοιπόν, αυτό είναι το τελειωτικό χτύπημα. Θα προτείνω στην Διοίκηση, να πάρει την γιατρό ως επιστημονική σύμβουλο, για την σύνταξη του νέου Οργανισμού!
Είναι κουραστικό να επαναλαμβάνω, αλλά θα το κάνω, μήπως τελικά κάποιοι "μάθουν μπαλίτσα" και βγάλουμε όφελος.

Τα ΤΕΠ και το ΕΚΑΒ, είναι 50 χρόνια πίσω, δεν δουλεύουν σωστά, δεν διασυνδέονται, οπότε η ΕΠΦ στην Χώρα μας είναι ανύπαρκτη.
Όταν το ΕΚΑΒ βάζει πολλά καρπούζια κάτω από την μασχάλη, αυτό που θα πέσει και θα σπάσει είναι τα επείγοντα.
Σε όλον τον Πλανήτη, τα εισιτήρια, τα εξιτήρια, τις επανεξετάσεις των Νοσοκομείων τις κάνουν τα ίδια τα Νοσοκομεία, με δικά τους μέσα και δικό τους προσωπικό. Αυτό κοστίζει το 1/3, απ' ότι σε μας. Δηλαδή, όσοι μας δανείζουν, έχουν μικρότερο κόστος από μας ανά διακομιδή. Όσα Νοσοκομεία, δεν έχουν μεγάλο όγκο διακομιδών, τα διακινούν μέσω συμβάσεων με ιδιώτες.
Σε όλον τον Πλανήτη, οι διανοσοκομειακές διακομιδές βαρέως πασχόντων, γίνονται από τα Νοσοκομεία, χωρίς μεσάζοντα το ΕΚΑΒ. Σε καμία Χώρα του Πλανήτη, δεν υπάρχουν Κινητές Ιατρικές Μονάδες στον δρόμο.
Τι μπορούσε να γράψει, η καλή γιατρός; "Θέλω να κάνω την δουλειά μου και ο πιο εύκολος τρόπος, είναι να πάει το ΕΚΑΒ, άλλα 50 χρόνια πίσω". Ή, "ήθελα κάτι να γράψω και το ΕΚΑΒ προσφέρεται, επειδή εκεί είναι αμόρφωτοι και παίζουν μπάλα ακόμη και οι οδηγοί των Δήμων". Ή, "μου αρέσει ο Υπουργός και σεις μου τον στενοχωρείτε". Και μένα μου αρέσει, αλλά για πάρτη του χρόνια περιστατικά δεν κάνω.
Ο μόνος τρόπος για να απαλλαγούμε από "τους τουρίστες, επαγγελματίες συνδικαλιστές", είναι η ανάπτυξη, ο εκσυγχρονισμός και η εναρμόνιση με τα διεθνώς ισχύοντα. Αυτό μπορεί να γίνει, μόνο με έναν τρόπο. Συζήτηση και προτάσεις, από επαγγελματίες του χώρου, που έχουν μελετήσει το Σύστημα σε διεθνές επίπεδο. Είναι χάσιμο χρόνου, όταν ο καθένας λέει την γνώμη του. Γιατί ξέρετε τι λένε για τις γνώμες.

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Η αξιοπρέπεια των στελεχών.

Όταν στο ΕΚΑΒ είσαι στέλεχος, προϊστάμενος, διευθυντής κλπ, είσαι άρχοντας. Δούκας. Σε διορίζει μία φιλική Διοίκηση και σου λέει, παίξε μπάλα στον Τομέα σου, στο Παράρτημά σου. Εσύ στήνεις την δουλειά όπως γουστάρεις, φτιάχνεις την αυλή σου να σε στηρίζει και προειδοποιείς όποιον έχει αντίρρηση. Ντύνεις το συνολικό πακέτο με επιστημονικό περιτύλιγμα, βάζεις και λίγο απαρχαιωμένο εσωτερικό κανονισμό να φυλάει σκοπιά και είσαι έτοιμος. Περιμένεις να περάσουν τα χρόνια, να πάρεις την σύνταξη με δόξα και τιμή και να διηγείσαι στα εγγόνια σου, πως αν δεν ήσουν εσύ, ο πλανήτης θα είχε καταστραφεί.
Βάστα μόνο, μην αλλάξουν τα πράγματα και έρθει κάποια Διοίκηση, η οποία θέλει να έχει λόγο και αρχίσει να ρωτάει, "πως αυτό και γιατί εκείνο". Εκεί έχεις πρόβλημα και οι επιλογές είναι περιορισμένες. Η πρώτη επιλογή, είναι να συνεργαστείς με την Διοίκηση, να την βοηθήσεις να εφαρμόσει την πολιτική της και να κρατήσεις την καρέκλα. Έτσι όμως θα χάσεις τα προνόμια και θα ξεπουλήσεις τους αυλικούς σου. Τι σόι Δούκας θα είσαι χωρίς αυλή;
Η δεύτερη επιλογή, είναι να πας σε διαπραγματεύσεις και να προσπαθήσεις να σώσεις, ότι μπορεί να σωθεί. Φέρνεις κάποιες αντιρρήσεις, απειλείς με παραίτηση και ανένδοτο αγώνα, αλλά το ρίσκο είναι μεγάλο. Οι παραιτήσεις ενίοτε γίνονται δεκτές και οι δίκες δεν κερδίζονται όλες.
Αν βέβαια, φοράς παντελόνια και πιστεύεις ότι έχεις δίκιο και η Διοίκηση άδικο, τότε ένας δρόμος υπάρχει. Της αξιοπρέπειας. Παραιτείσαι και φεύγεις κύριος, με το κεφάλι ψηλά.
Ένα πράγμα πρέπει να αποφύγεις. Να κάνεις τον Κινέζο και να δουλεύεις πίσω από την πλάτη της Διοίκησης. Γιατί η κατάληξη θα είναι μία. Θα βρεθείς στην λαιμητόμο και θα καρατομηθείς δημόσια. Ακόμη και οι αυλικοί σου θα έρθουν να απολαύσουν το θέαμα και να περιμένουν τον καινούριο Δούκα, να του προσφέρουν τις υπηρεσίες τους.

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Γιατί τουμπάρουν τα ελληνικά ασθενοφόρα;

Για αρχή, να ευχηθούμε να μην το ζήσει κανείς συνάδελφος, όχι την ανατροπή, αλλά ούτε την απλή σύγκρουση. Κοστίζει, σε ψυχική υγεία για τους τυχερούς, σε σωματικές βλάβες και θάνατο για τους άτυχους.
Και τα ξένα τουμπάρουν, αλλά εδώ το φαινόμενο είναι συχνό. Παλιά τούμπαραν τα Mercedes, μετά τα Citroen, τώρα πάλι τα Mercedes. Ότι και να πάρουμε τουμπάρει και αναρωτιόμαστε τον λόγο. Η μία εξήγηση είναι, ότι υπάρχει μία σκοτεινή δύναμη, η οποία δεν μας γουστάρει και κάθε τόσο, παίρνει ένα όχημα το σηκώνει και το βροντάει στην άσφαλτο.
Τι γίνεται όμως, στην περίπτωση που δεν πιστεύουμε σε μεταφυσικές εξηγήσεις; Τότε πάμε αλλού. Φταίει το όχημα, ή ο οδηγός και ας δούμε πρώτα το όχημα. Τα Mercedes και τα Citroen δεν τουμπάρουν και αυτό δεν το λένε οι εταιρίες, αλλά οι Ευρωπαϊκοί Οργανισμοί, που τους δίνουν τις πιστοποιήσεις EURONCAP, ECE, ISO κλπ. Τι γίνεται όμως, όταν αυτά τα οχήματα, έχουν διασκευαστεί σε ασθενοφόρα; Έχει επηρεαστεί το κέντρο βάρους, η συμπεριφορά κατά άξονα και η γενικότερη οδική; Έχει καταθέσει ο προμηθευτής του ΕΚΑΒ, αντίστοιχες πιστοποιήσεις; Αν ναι, τότε δεν φταίνε τα οχήματα και μας μένουν οι οδηγοί.
Αν καταλήξουμε εκεί και ρωτήσουμε γιατί φταίνε οι οδηγοί, η συχνότερη απάντηση παραπέμπει στις συνθήκες δουλειάς και το άγχος του επείγοντος περιστατικού. Αυτή είναι η πιο απαράδεκτη εξήγηση, επειδή δεν αναφέρεται σε επαγγελματίες. Φαντάζεστε έναν αστυνομικό, να αγχώνεται στις ληστείες; Έναν πυροσβέστη στις φωτιές; Ο επαγγελματίας οδηγός ασθενοφόρου, άσχετα αν είναι Διασώστης ή όχι, δεν μπορεί να αγχώνεται στο επείγον. Δεν φταίει σε τίποτα ο ασθενής, ούτε ο συνάδελφος, ούτε ο γιατρός, ούτε ο περαστικός που θα πατήσει.
Σαφώς φταίει η Διοίκηση. Την οποία δεν απασχολεί ποιοι οδηγούν τα ασθενοφόρα, με ποιον τρόπο και αν είναι κατάλληλοι να το κάνουν. Αν την απασχολούσε, θα φρόντιζε να τους εκπαιδεύσει και να τους πιστοποιήσει. Αρκείται στο δίπλωμα οδήγησης, το οποίο πάρα πολλοί αγόρασαν και στην εμπειρία τους στο HILUX του πατέρα τους.
Σε όλες τις πολιτισμένες Χώρες, λειτουργούν σχολεία οδήγησης ασθενοφόρου. Αλλού ανεξάρτητα, αλλού στα πλαίσια της γενικότερες εκπαίδευσης. Εκεί τους μαθαίνουν να μην οδηγούν όταν είναι ξενύχτηδες, όταν είναι στεναχωρημένοι, όταν είναι αγχωμένοι. Να μην προκαλούν αστείες συγκρούσεις, όταν βιάζονται να σχολάσουν, όταν μεταφέρουν χρόνια περιστατικά, όταν ψάχνουν μία διεύθυνση, ή και μέσα στα Νοσοκομεία. Τους εκπαιδεύουν στην Γρήγορη Αμυντική Οδήγηση. Και τελικά τους εξετάζουν και τους πιστοποιούν ως κατάλληλους, άσχετα με το πολιτικό δίπλωμα. Ξέρουν ότι έτσι κερδίζουν εκατομμύρια. Από υλικές ζημιές, έως ιατρικές δαπάνες, αναπηρίες, συντάξεις. Εμείς δεν τα χρειαζόμαστε αυτά, επειδή έχουμε χρήματα για πέταμα. Και επειδή η ημερήσια δύναμη, δεν είναι άνθρωποι, αλλά αριθμοί.

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Δημόσια και δωρεάν υγεία.

Όποιος το πιστεύει αυτό, είναι ηλίθιος. Και επειδή κανένας σήμερα δεν είναι ηλίθιος, δεν το πιστεύει κανείς. Τι είναι αυτό λοιπόν; Σύνθημα συνδικαλιστικό. Τι σημαίνει; Ότι από τις εισφορές ενός πολίτη, θα έχουν περίθαλψη πέντε τζαμπατζήδες και μάλιστα σε σουίτα.
Λοιπόν, να το ξεκαθαρίσουμε. Δεν υπάρχει δωρεάν, όταν υπάρχει κόστος. Κάποιος πρέπει να πληρώσει. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, πλήρωνε ο Σόιμπλε. Τώρα, όχι μόνο σταμάτησε, αλλά ζητάει και τα δανεικά. Από τις κρατήσεις σου λοιπόν σύντροφε και από την φορολογία σου, θα πληρώνεις και τα δάνεια και τα τρέχοντα έξοδα του Κράτους. Γι' αυτό αυξήθηκαν και γι' αυτό θα πάνε στο 80% του μισθού.
Δωρεάν υγεία, υπήρχε στην Σοβιετική Ένωση. Σε κάθε ασθενοφόρο υπήρχε οδηγός, νοσοκόμα και γιατρός, ο οποίος σε εξέταζε και έκρινε αν θα σου κάνει επί τόπου θεραπεία, αν θα σου γράψει συνταγή, ή παραπεμπτικό για εξετάσεις, ή αν θα σε πάρει μαζί του στο ασθενοφόρο για επείγουσα εισαγωγή. Το πρόβλημα όμως με τον Σοσιαλισμό, το περιέγραψε πριν πολλά χρόνια η κα Θάτσερ: "κάποτε τελειώνουν τα λεφτά των άλλων". Γι' αυτό χρεωκόπησαν. Επιπλέον είχαν και ένα άλλο πρόβλημα. Όσοι επιστήμονες και επαγγελματίες έκριναν, ότι σε ένα άλλο καθεστώς θα έβγαζαν περισσότερα από ένα κιλό χαρούπια, έψαχναν τρόπο να την κάνουν, ή τα έγραφαν όλα κανονικά.
Ας δούμε όμως τα δικά μας. Το Α και το Ω του συστήματος υγείας είναι το ιατρικό προσωπικό. Χωρίς όλους τους άλλους, κουτσά στραβά, η δουλειά θα γίνει. Χωρίς γιατρούς, δεν γίνεται με την καμία. Πως αμείβονται αυτοί; Με 950€ το μήνα, βάλε εφημερίες (εξόντωση) και λοιπά, για να φτάσουν τα 1500€. Αν σε μία ορθοπεδική κλινική, δημόσιου νοσοκομείου, υπηρετούν 10 γιατροί, από τους οποίους οι 5 είναι άχρηστοι, οι 3 μέτριοι και οι 2 κάνουν τους ανάπηρους να περπατάνε, όλοι 1500€. Και το δέχονταν αυτό οι καλοί γιατροί; Ναι, γιατί το κράτος - απατεώνας, τους είχε διαφθείρει. "Εσείς που είστε αστέρια και ο κόσμος έρχεται και σας ζητάει, πάρτε φακελάκια, κλέψτε από τα υλικά και τα φάρμακα και βγάλτε χρήμα ατελείωτο". Αυτό ανέβαζε το κόστος, αλλά δεν υπήρχε πρόβλημα, ο Σόιμπλε πλήρωνε.
Τώρα όμως είπαμε τέλος αυτά. Οπότε δεν τον κρατάς τον γιατρό στο δημόσιο. Επειδή κανείς που ξέρει ότι πιάνουν τα χέρια του, δεν πιστεύει στον Κομμουνισμό. Θα τραβήξει ένα ζόρι για μια τριετία ιδιωτικά και μετά ο καλός θα βγάζει 1500€ την μέρα και ο πολύ καλός 5000. Άντε γειά. Τι θα κάνει ο πολίτης που έχει πρόβλημα; Θα κόψει τον λαιμό του να τα σκάσει, ή εκτός από τις εισφορές στο δημόσιο, θα πληρώνει και ιδιωτική ασφάλεια. Γιατί στο δημόσιο, θα μείνουν οι 5 άχρηστοι, οι οποίοι θα εκπαιδεύσουν τους ειδικευόμενους που θα έρθουν και η κατάσταση θα πάει από το κακό στο χειρότερο.
Τα ίδια ισχύουν και για την "Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία". Τα ίδια σε κάθε δραστηριότητα και επάγγελμα.
Η βάση λειτουργίας ενός κομουνιστικού συστήματος είναι: "με τις ικανότητες του καθενός, για τις ανάγκες όλων". Αυτό δεν το δέχονται αυτοί που γνωρίζουν ότι έχουν περισσότερες ικανότητες. Ο Διασώστης που μπορεί και στέκεται στο επείγον, αγανακτεί να αμείβεται λιγότερο από τον πευκοφύλακα, λόγω αρχαιότητας. Όσο λοιπόν το Δημόσιο, συνεχίζει να στηρίζεται στον Κομμουνισμό, η πορεία θα είναι συνέχεια προς τα κάτω. Και οι πολίτες θα υποφέρουν. Και οι ίδιοι οι δημόσιοι υπάλληλοι θα υποφέρουν. Τουλάχιστον, να ξέρουν τον λόγο.

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Το άρθρο για το δημοσιοϋπαλληλίκι στο ΕΚΑΒ.

Με αφορμή δελτίο τύπου του ΕΚΑΒ, για την κατάσταση στην Χαλκιδική, ο έγκριτος (όσο κι αν δεν αρέσει σε πολλούς) δημοσιογράφος, κος Μανόλης Καψής, έγραψε σχετικό άρθρο:
Δεν μας άρεσαν αυτά που έγραψε, στον καθέναν μας για διαφορετικούς λόγους, γι' αυτό ήταν πολλές οι αντιδράσεις και πολλά τα (αρνητικά) σχόλια. Για την ταμπακιέρα βέβαια, κουβέντα. Τίποτα δηλαδή, για το θέμα που διαπραγματεύεται το άρθρο. Όλα, για το ποιος είναι ο κος Καψής και εάν "δικαιούται δια να ομιλεί". Είναι όμως δυνατόν, να απαντήσεις στα επιχειρήματα ενός άρθρου, όταν επικεντρώνεσαι αποκλειστικά στην δολοφονία χαρακτήρα του συντάκτη; Για να σε πάρει κάποιος στα σοβαρά, πρέπει να αντιπαραθέσεις επιχειρήματα ισχυρότερα από τα δικά του. Δεν πείθεις τους πολίτες, που έχουν στηθεί να περιμένουν με τις ώρες ασθενοφόρο, γράφοντας ότι ο Καψής είναι διαπλεκόμενος, υπηρέτης αφεντικών και συμφερόντων.
Δεν μπορείς επίσης να αναφερθείς στον ρόλο και το έργο του ΕΚΑΒ, ούτε στους συναδέλφους που δίνουν την ζωή τους στο δρόμο. Ούτε στις ζωές που έχουμε σώσει, ούτε στις συνθήκες εργασίας μας και τις αμοιβές μας. Δεν τα βάζει με το έργο του ΕΚΑΒ ο δημοσιογράφος, ούτε κατηγορεί τους σωστούς εργαζόμενους. Σε άλλα πρέπει να απαντήσεις. Υπάρχουν στο ΕΚΑΒ κοπρίτες και λαμόγια; Υπάρχουν άχρηστοι; Υπάρχουν υπάλληλοι με 25 χρόνια υπηρεσίας, που δεν ξέρουν πως βγαίνει το φορείο; Υπάρχουν εκπαιδευτές που δεν έχουν ακουμπήσει άρρωστο; Υπάρχουν μεταθέσεις, αποσπάσεις, τοποθετήσεις από το παράθυρο και τον φεγγίτη; Ποιος είναι διαχρονικά ο ρόλος των συνδικαλιστών; Και τελικά, όλοι εμείς οι υπόλοιποι, οι σωστοί, τα καταγγείλαμε αυτά, ή τα καταπίνουμε αμάσητα;
Ο κος Μανόλης Καψής είναι δημοσιογράφος και έπιασε το θέμα από εκεί που όφειλε. Όποιον άλλον συναδελφό του να έβαζες στη θέση του, τα ίδια θα έγραφε, από την ίδια οπτική θα το έβλεπε. Εγώ, μόνο ένα λάθος του βρήκα. Εφ' όσον δεν γνωρίζει το αντικείμενο, δεν έπρεπε να προχωρήσει σε προτάσεις. Φαντάστηκε ότι, επειδή ζούμε εποχές ιδιωτικοποιήσεων, θα μπορούσαμε να έχουμε ιδιωτικό ΕΚΑΒ. Δεν γνωρίζει ότι πουθενά στον Πλανήτη δεν υπάρχει ιδιωτική Υπηρεσία Επειγόντων. Αυτόν τον μπαμπούλα μας τον κουνούσαν οι συνδικαλιστές πριν πολλά χρόνια, για να μας τρομοκρατούν και να κάνουν την δουλειά τους. Όσοι ήταν ιθαγενείς το μασούσαν. Πολλοί μασάνε ακόμη και σήμερα.
Σε έναν μύθο του Ηρακλή, μάθαμε για τους δύο δρόμους, της Αρετής και της Κακίας. Έτσι κι εμείς, έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο δρόμους. Ο πρώτος θα είναι οδυνηρός. Μέσα από τέτοια άρθρα θα απαξιώνεται η δουλειά μας. Οι κόποι δεκαετιών, θα ακυρώνονται σε μια στιγμή. Οι θυσίες, οι αγωνίες, οι ελπίδες θα πετάγονται στα σκουπίδια. Ύστερα θα έρθουν οι Διοικητικές και Υπουργικές αποφάσεις και εκεί θα πονέσει περισσότερο.
Ο δεύτερος δρόμος απαιτεί επαγγελματίες. Περιλαμβάνει αυτοκριτική και αυτοκάθαρση. Ποιον θα διαλέξουμε; Μα τον πρώτο φυσικά!